Świętowanie rozpoczął barwny korowód, który przeszedł spod Bramy Krakowskiej aż na rynek. Tam Burmistrz Miasta przekazał symboliczny klucz do miejskiego skarbca kupcowi Wilhelmowi Orsettiemu, w towarzystwie Anny Ostrogskiej. Hejnał z ratusza i salwa z muszkietów obwieściły to, na co czekali wszyscy – Jarmark Jarosławski ruszył pełną parą!

Dawniej, w złotych czasach jarosławskich jarmarków, do miasta zjeżdżało nawet 30 tysięcy kupców z całego świata. Egzotyczne owoce, barwne tkaniny, aromatyczne przyprawy – tak wyglądał wtedy rynek. I choć od tamtych czasów minęły wieki, współczesny jarmark nie ustępuje dawnym! Stragany uginały się od rękodzieła, biżuterii i kolorowych koralików, a powietrze pachniało świeżym pieczywem, miodami i winem.

Nie zabrakło warsztatów dawnych cechów – każdy mógł przyjrzeć się pracy kowala, krawca czy kaletnika, a nawet posłuchać kazania z beczki. Dzieci z entuzjazmem próbowały swoich sił w garncarstwie i kaligrafii, a odważni zaglądali do „Karczmy pod wisielcem”, by skosztować baraniny.

Muzyka to serce jarmarku – między straganami czarował śpiewem Vox Angeli, a warsztaty „Dziad w drodze. Pieśń w drodze” przeniosły uczestników w klimat dawnych pieśni wędrownych. Na scenie wystąpili m.in. C.K. Kapela, Kapela Fajerka, Lubelska Federacja Bardów czy energetyczny Wowakin z Niną Kodorską.

Teatr również miał swoje wielkie święto – od „Sejmu Białogłowskiego” Teatru Baccalaureus, przez „Pana Twardowskiego” Teatru Otwartego i „Tajemnice glinianych dzbanków” Teatru Mozaika, po widowiskowe inscenizacje historyczne w wykonaniu Bractwa Historycznego „Wataha Rycerska”. Kulminacją był płomienny pokaz ognia grupy Aurora, który rozświetlił jarosławski rynek.

Na odkrywców czekały spacery z przewodnikiem – to jedna z nielicznych okazji, by wspiąć się na wieżę ratusza i zobaczyć Jarosław z zupełnie nowej perspektywy. A ci, którzy woleli przygodę w lżejszej formie, mogli wziąć udział w grach terenowych, takich jak „Obrona Bramy Krakowskiej” czy „Podróże w czasie – Jarosław w PRL-u”. Odrobiny magii dodał też pokaz iluzji Marka Polaka.

Tegoroczny Jarmark Jarosławski przeszedł do historii – ale emocje, wspomnienia i radość uczestników zostaną z nami na długo. Do zobaczenia za rok!

Artykuł Jarosław znów zatętnił jarmarcznym życiem! pochodzi z serwisu Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu.

Po części teoretycznej, która ogólnie zaznajamiała z walorami i atrakcjami turystycznymi naszego miasta, a także realizowaną przez CKiP ofertą turystyczno-kulturalną, uczestnicy odwiedzili Centrum Informacji Turystyczno-Kulturalnej – miejsce, gdzie każdy turysta kieruje swoje pierwsze kroki. Kulminacyjnym punktem spotkania było zwiedzanie dwóch tras podziemnych: umiejscowionego pod trzema kamienicami interaktywnego Podziemnego Przejścia Turystycznego oraz jednej z najstarszych tego typu tras w Polsce, Podziemnej Trasy Turystycznej im. prof. Feliksa Zalewskiego. Podziemia jarosławskie jak i walory całego miasta zrobiły na naszych gościach ogromne wrażenie.

Dziękujemy wszystkim za wizytę, która – mamy nadzieję – zaowocuje owocną współpracą.

Artykuł Spotkanie lokalnej branży hotelarskiej pochodzi z serwisu Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu.

Festiwal zainaugurowany został wernisażem w Galerii Głównej u Attavantich, który otworzył dyrektor Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu Tomasz Wywrót oraz prezes Stowarzyszenie „Dziedzictwo Kresów” Elżbieta Rusinko

Tegoroczna, kresowa wystawa, składała się z dwóch ekspozycji: „Siedziby rodowe polskiej szlachty na Kresach” czyli fotografie autorstwa członków grupy ATEST2000 oraz „Bogactwo, ruina i pamięć” Witolda Stawskiego. Wernisaż obu wystaw we wspaniały sposób uzupełniła słowna i muzyczna podróż po Kresach, przez którą poprowadzili zgromadzonych Witold Stawski i Aleksandra Fidziańska.

Wystawy towarzyszące XIII edycji Festiwalu można także oglądać w galeriach Jarosławskiego Ośrodka Kultury i Sztuki: prace Napoleona Ordy (Galeria Projektor) oraz wystawa fotografii Alicji Dybowskiej „Lwów i okolice” (Mała Galeria JOKiS).

Program Międzynarodowego Festiwalu Kultury Kresowej odwoływał się do wielowiekowego i wielonarodowego świata dawnych Ziem Rzeczypospolitej.
Przez 9 dni trwania festiwalu od 16 do 23 września, zarówno w Sali Lustrzanej jak i w Jarosławskim Ośrodku Kultury i Sztuki, można było wysłuchać wykładów i spotkać się z: Tomaszem Kubą Kozłowskim, prof. Marianem Wolskim, dr Agnieszką Knychalską Jaskulską oraz prof. Stanisławem S. Nicieją.

Nie brakowało również dobrej muzyki. Prócz wspomnianego Witolda Stawskiego, odbyły się również koncerty Mobilnej Filharmonii, Jurija Tokara, Jacka Kowalskiego i Wojciecha Winiarskiego, Dagmary Moskwy i Łukasza Stanisławczyka oraz Klezmorim Trio. Gwiazdą tegorocznej edycji festiwalu była Krystyna Prońko.

Międzynarodowy Festiwal Kultury Kresowej od lat cieszy się niesłabnącą popularność. Na zaplanowanych wykładach obecni byli miłośnicy tematyki kresowej, nie tylko z miasta i okolicznych miejscowości, ale też z innych stron naszego kraju.

Organizatorem XIII Międzynarodowego Festiwalu Kultury Kresowej było Stowarzyszenie „Dziedzictwo Kresów”. Partnerami byli: Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu, Jarosławski Ośrodek Kultury i Sztuki, Urząd Miasta Jarosławia, Województwo Podkarpackie, a także Dom Spotkań z Historią.
Wydarzenie zostało objęte Honorowym Patronatem Burmistrza Miasta Jarosławia Waldemara Palucha oraz Marszałka Województwa Podkarpackiego Władysława Ortyla.

Artykuł „Tak kiedyś na kresach bywało…” pochodzi z serwisu Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu.

Fragment wspomnień Mieczysława Piotrowskiego „Moje Oleszyce”.

6 kwietnia w Sali Lustrzanej Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu odbyło się spotkanie autorskie z Janem Kucą, historykiem i regionalistą, autorem cyklu „Opowieści jarosławskiego Zasania”.

Niedawno wydana została piata część cieszącego się niezwykłym uznaniem cyklu „Opowieści jarosławskiego Zasania”. Zbiór wspomnień opowiadanych przez mieszkańców powiatu jarosławskiego i jego okolic, jest świadectwem losów ludzi, którzy przed laty zamieszkiwali te tereny.

Opublikowanie kolejnego tomu serii było, więc doskonałą okazją do spotkania się z jej autorem. Podczas spotkania z Janem Kucą, odczytano fragmenty najnowszej publikacji, a także ukazano fotografie, które nie zostały w niej umieszczone. Autor opowiadał również o pracach nad kolejną częścią cyklu, wnikliwym poszukiwaniu historii i utrwalaniu tego, co niebawem odejść może w zapomnienie.

Spotkanie z Janem Kucą było również doskonała okazją do uzupełnienia domowych biblioteczek o pozycje książkowe opatrzone podpisem ich autora.

Artykuł Spotkanie z autorem „Opowieści jarosławskiego Zasania” pochodzi z serwisu Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu.

Międzynarodowy Festiwal Kultury Kresowej od lat cieszy się niesłabnącą popularność. Na zaplanowane wykłady i koncerty przyjeżdżają nie tylko mieszkańcy miasta i okolicznych miejscowości, lecz także Ci, którzy niekiedy pokonują dziesiątki kilometrów.

Gośćmi tegorocznego festiwalu byli Tomasz Kuba Kozłowski, Stanisław Nicieja, Mieczysław Urbanek oraz Włodzimierz Osadczy. Każdy z prelegentów w niezwykle interesujący sposób przybliżył słuchaczom takie tematy jak: historie żołnierzy kresowych, sylwetka biskupa Grzegorza Chomyszyna czy kresowe miasta i miasteczka.

Podczas Festiwalu wystąpili również: Izabela Szafrańska z zespołem, Dagmara Moskwa i Łukasz Stanisławczyk, Dagadana, Kamila Klimczak oraz Lwowski Kabaret Artystyczny „Czwarta Rano”.

Wydarzeniu tradycyjnie już towarzyszyła wystawa okolicznościowa. W Galerii Głównej u Attavantich jeszcze do drugiego października br. można oglądać wystawę pt. „Ludzie Kresów”. Ekspozycja prezentuje fotografie z rodzinnych albumów Kresowian.

Organizatorem XII Międzynarodowego Festiwalu Kultury Kresowej było Stowarzyszenie „Dziedzictwo Kresów”. Partnerami byli: Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu, Jarosławski Ośrodek Kultury i Sztuki, Urząd Miasta Jarosławia, Województwo Podkarpackie, a także Dom Spotkań z Historią.

Artykuł XII Międzynarodowy Festiwal Kultury Kresowej za nami pochodzi z serwisu Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu.

Niedzielny „Wieczór z Seniorem” dostarczył publiczności zarówno wzruszeń jak i radości.

Wydarzenie, które odbyło się w Sali Lustrzanej Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu składało się z dwóch części. W pierwszej uczestnicy spotkali się z Ewą Bielecką, autorka książki „Sny życia”.
Jarosławianka, która większość życia spędziła w Kanadzie napisała książkę o snach, ale i o swoim życiu. Sztuka to bardzo trudna opowiedzieć w ten sposób swoją biografię, ale pomysł literacki jest zarówno ryzykowny jak i wielce interesujący. Podczas spotkania autorskiego nie brakowało momentów pełnych wzruszeń.

W drugiej części miała miejsce długo wyczekiwana premiera Teatru Baccalaureus – „Serenada” Sławomira Mrożka.
Historia na pozór banalna – do kurnika zakrada się lis – jednak jak się okazało, kryjąca w sobie wiele znaczeń. Spektakl mający kryminalno-komediowe podłoże, wyreżyserowany przez Dorotę Białek, dostarczył widzom ogromnej dawki dobrego humoru.

Zapraszamy na kolejne wydarzenia przygotowane przez Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu.

Artykuł Wieczór z Seniorem pochodzi z serwisu Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu.

Jakie były początki polskiego lotnictwa i szybownictwa? Gdzie szkolili się najlepsi szybownicy? Jaki wkład mieli polscy piloci i szybownicy na rozwój ogólnoświatowego lotnictwa? Na te pytania odpowiedział Tomasz Kuba Kozłowski.

Wykład, zorganizowany został przez Stowarzyszenie „Dziedzictwo Kresów” w niedzielę 18 października. Podczas kameralnego spotkania historyk opowiadał jak we Lwowie narodziła się polska myśl lotnicza. Przedstawił sylwetki polskich pilotów i odkrył tajemnice polskiej historii szybownictwa.

Artykuł Polskie lotnictwo zaczęło się we Lwowie pochodzi z serwisu Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu.

Linda Vilhjálmsdóttir

Monika Radzikowska, archeolog Zamku Królewskiego w Warszawie i podróżniczka, gościła 11 grudnia w Sali Lustrzanej Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu. W trakcie spotkania z jarosławską młodzieżą, opowiadała o Islandii, krainie pełnej tajemnic, od lat rozpalającej podróżników, pisarzy i filmowców.

Globtroterka spędziła na wyspie półtorej miesiąca. Jak sama mówiła, Islandia jest miejscem niepodobnym do żadnego innego. Osobliwość wyspy rozpoczyna się już od krajobrazu. Rozciągający się jak okiem sięgnąć, praktycznie pozbawiony drzew, pełen pagórków, mglisty i szary widok, przypomina Tolkienowski Mordor.

Koloryt uzupełniają islandzkie wierzenia, bogate w folklor ludowy. Nigdzie indziej na świecie tak mocno nie daje się wiary w mityczne stworzenia i przesądy, jak w Islandii, o czym z nutą rozbawienia opowiadała podróżniczka.

Młodzież z niezwykłym skupieniem i zainteresowaniem wsłuchiwała się w informacje oraz barwne anegdoty Moniki Radzikowskiej, śledząc wzrokiem prezentowane przez nią fotografie. Podróżniczka zapewniała, że Islandia uzależnia, gdyż jest miejscem, które odwiedzone raz przyciąga swą magią i chce się do niego wracać i wracać.

Spotkanie z Moniką Radzikowską w niejednym obudziło chęć poznania tego wyjątkowego kraju.

Artykuł Islandia – trzeci dzień stworzenia świata pochodzi z serwisu Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu.

Profesor Nicieja opowiadał o swoim widzeniu tragedii wrześniowej, o losach ludzi polskiej polityki, kultury, sztuki. Na przykładzie filmu „Trzy mosty”, którego scenariusz opracował sam autor na podstawie wcześniejszych publikacji, ukazał losy polskiego państwa i polskiego narodu.

…Tymczasem na Pokuciu, na przygranicznych terenach z Rumunią i Węgrami skoncentrowano jednostki wojskowe – to ostatni pas obrony. Zgromadziły się też duże grupy uciekinierów z Warszawy, Poznania, Wołynia, Lublina. Tu też najwyższe władze II Rzeczypospolitej. Prezydent Ignacy Mościcki znajduje się w Śniatynie, Rząd – w Kutach. Tam też Wódz Naczelny marszałek Rydz-Śmigły. Dyplomaci w Kosowie. Prymas Polski kardynał August Hlond w Zaleszczykach. W tym miasteczku znajduje się też nuncjusz apostolski i część korpusu dyplomatycznego. Na drogach setki tysięcy uchodźców, z tobołkami i plecakami, na chłopskich furach, rowerach, motocyklach obwieszonych walizkami. Pieszo. Obok – luksusowe limuzyny rządowe. Oddziały wojskowe. Wszyscy zbliżają się do trzech przejść na granicy rumuńskiej, do trzech mostów – w Zaleszczykach, Śniatynie, Kutach… – opowiadał autor „Kresowej Atlantydy”.

Marian Hemar znajdował się w owej chwili w Śniatynie razem ze sporą grupą artystów i pisarzy ze Lwowa. Wśród nich byli też Tońko i Szczepko, zespół „Wesołej Lwowskiej Fali”, Włada Majewska, Wiktor Budzyński, Kazimierz Wierzyński, Mieczysław Fogg. Część jednak wróciła do Lwowa. Ich los pod okupacją sowiecką był również tragiczny.

W Zaleszczykach graniczny most przekroczył kardynał August Hlond. Znany pisarz Melchior Wańkowicz przechodził Dniestr w bród, most był już zablokowany sowieckimi czołgami. Trzymał nad głową maszynę do pisania. Tę maszynę wykorzystał później do napisania słynnej książki o Monte Cassino, gdzie walczył jako korespondent wojenny w armii generała Władysława Andersa. Wojna zastała w Zaleszczykach poetkę Marię Jasnorzewską-Pawlikowską, która przed opuszczeniem Polski mieszkała w pensjonacie „Ariadna”. Zawiązała na klamce nić w przekonaniu, że kiedyś wróci z wygnania do Polski. Nigdy nie wróciła, podobnie jak tysiące innych.

Spotkanie z prof. Stanisławem Nicieją było ostatnim spotkaniem z historią Kresów podczas tegorocznego Festiwalu. Już dziś na kolejne, emocjonujące wykłady zapraszamy za rok.

Artykuł Trzy mosty i wrzesień 1939 r. pochodzi z serwisu Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu.

Lwowscy cukiernicy tworzyli wspaniałe kompozycje cukrowo-czekoladowe niemal na miarę barokowych kreacji cukierniczych. Podziwiane na wystawach przemysłowych i przez przechodniów w witrynach ich cukierni, których dekoracja miała bardzo ważne znaczenie. Mistrzowie cukiernictwa jednak zostali z czasem zapomniani, chociażby mistrz Andreola.

Dla tych, którzy pochodzą ze Lwowa lub interesują się tym miastem, zwłaszcza przedwojennym, bezsprzecznym symbolem „słodkiego Lwowa” jest cukiernia Ludwika Zalewskiego. To smak jego wyrobów pozostał w pamięci wielu lwowian i spisywanych przez nich po latach wspomnieniach. „To witryny jego dwóch cukierni przy ul. Akademickiej pojawiają się co i rusz na kartkach pamiętników. Z opowieści rodziców czy dziadków, okazuje się, że nie tylko Zalewski przychodzi im na myśl. Niektórzy wspominają pracownię Urbanika z okresu okupacji niemieckiej, inni sięgają dalej w przeszłość szukając informacji o Dezyderiuszu Scholzu i jego cukierni przy ul. 3 Maja. Okazuje się, że wiele cukierni przetrwało w pamięci, bo albo ktoś z rodziców lub dziadków tam chadzał, albo pracował. Czasami są to niewielkie cukierenki, ale dla rodzinnej pamięci ważne” – opowiadała Anna Kozłowska-Ryś.

W latach 70. XIX w. lwowskie cukiernictwo stało niewątpliwie pod znakiem Leopolda Rotlendera, który wychował wielu uczniów i nie bez kozery zwany był „patronem lwowskich cukierników”.
„W ciężkich dniach okupacji rosyjskiej Lwowa 1914/1915 r. – gdy z aprowizacją było ciężko, gdy mąka i cukier były już na wagę złota, gdy obowiązywały restrykcyjne przepisy dla cukierników i restauratorów – ważnym punktem na mapie „słodkiego Lwowa” była w moim odczuciu cukiernia „Dworek” Gabrieli Zapolskiej i jej przyjaciół. Przez jej odmienność – bo do dekoracji wnętrza posłużyły przyniesione przez założycieli przedsięwzięcia nietuzinkowe przedmioty, pochodzące z ich domów” – kontynuowała prelegentka.

Całe spotkanie okraszone było archiwalnymi fotografiami, bezcennymi dokumentami, które Anna Kozłowska-Ryś otrzymała również z prywatnych zbiorów rodzinnych mistrzów cukiernictwa m. in. od rodziny Ludwika Zalewskiego.

Anna Kozłowska-Ryś – historyk sztuki, filolog języka polskiego, absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. Pracowała jako wykładowca na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie na Katedrze Historii Sztuki Sakralnej, była asystentką prof. Jana Samka. Współpracowała również z redakcją Katalogu Zabytków Sztuki miasta Krakowa, prowadząc inwentaryzacje. Tłumacz literatury pięknej z j. angielskiego dla kilku polskich wydawnictw oraz tekstów z zakresu historii sztuki – z języka niemieckiego.

Pasją Anny Kozłowskiej-Ryś jest historia kultury materialnej, historia kulinariów oraz historia i kultura Lwowa. W ostatnich latach ukazały się drukiem jej artykuły (jako współautorki) w wydawnictwie „Militaria Pomorskie”, związane z kresowymi dziejami, oraz monografia „Świat odosobniony. Bydgoska służba penitencjarna 1920-1939”, wydana przez Instytut Historii i Stosunków Międzynarodowych Wydziału Filologiczno-Historycznego Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, Filia w Piotrkowie Trybunalskim.

W 2018 roku ukazała się nowa pozycja wydawnicza – „Lwów na słodko i… półwytrawnie”. Temat „słodkiego Lwowa” zrodził się na marginesie pisania książki opartej na dziejach lwowskiej rodziny autorki – rodziny ziemiańsko-kupieckiej. Stał się tak ciekawy i tak fascynujący, że odsuwając inne prace, postanowiła napisać książkę o cukiernikach i cukierniach Lwowa.

Artykuł Słodki Lwów pochodzi z serwisu Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu.